Sriracha: van Bangkok naar LA naar de wereld

Het verhaal van Huy Fong Sriracha begint in 1980 in een garage in LA. David Tran vluchtte in 1979 uit Vietnam, arriveerde in de VS met vrijwel niks, en begon meteen pepers te malen. Zijn eerste leveringen waren in gerecyclede babyvoedingspotjes, bezorgd vanuit een bestelwagen.

De naam "Sriracha" komt van Si Racha, een kustplaatsje in Thailand, maar Tran was Vietnamees. Het is geen Thais recept — het is zijn eigen interpretatie. In Thailand zelf is Sriraja Panich (van Saowanit Taechaubol) het origineel, en het smaakt anders: zoeter, minder knoflookig.

Wat Huy Fong zo succesvol maakte: de smaak is breed inzetbaar. Niet te specifiek, niet te cultureel verankerd. Je kunt het op pizza doen, in soep, op een burrito. Dat universalisme was een bewuste keuze — Tran wilde iets maken dat voor iedereen werkte, niet voor één cuisine.

Die vergelijking met Sriraja Panich is interessant. Ik heb ze ooit naast elkaar gehad en het verschil is groter dan je denkt. Het Thaise origineel is echt plumper, meer palmsuiker, minder agressief. Het Huy Fong is scherper, meer knoflookbrand.

Beide zijn goed, maar voor heel verschillende toepassingen. Sriraja Panich werkt beter bij seafood en rijst; het Huy Fong is beter als algehele hot condiment op alles. Die universaliteit die Zeno noemt is precies waarom de roosterfles het gewonnen heeft.

De fles is ook marketing-genie. Die rode saus met groene dop en de rooster is een van de meest herkende verpakkingen in de food-wereld. Tran heeft nooit één euro aan marketing uitgegeven — het werd viral puur door het product en die iconische fles.

Dat zegt ook iets: een goede saus verkoopt zichzelf. Als mensen de fles op tafel zetten bij vrienden, is dat gratis reclame. Wij proberen dat ook te doen met de kwastfles — iets dat mensen zien en meteen willen proberen.

ik doe het op alles en ik schaam me er niet voor. op eieren, op noodles, op pizza, op soep. de roosterfles gaat nooit weg van mijn aanrecht